NASZE PODLASIE

    Słowianie lubili imprezy i radosne obrzędy, a koniec zimy był doskonałym powodem, by je organizować. Z czasem powstał cały cykl ludowych tradycji, obyczajów i magicznych obrzędów związanych z przepędzaniem przedłużającej się zimy. Aby przepędzić zimę robiono kukłę ze słomy, ozdabiano ją i obchodzono z nią całą wieś. Następnie kukłę palono bądź wrzucano do rzeki. Wracając szybko do wsi należało biec ostrożnie, gdyż upadek był zła wróżbą.

Na zajęciach naszego koła utrwalaliśmy oraz pozyskiwaliśmy nowe informacje i ciekawostki o naszym mieście. Wykorzystaliśmy do tego m. in. grę „Białystok w klockach memory – ćwicz pamięć” oraz książkę „Śledzik w Białymstoku”.

    Na dzisiejszych zajęciach koła dzieci poznawały najbardziej charakterystyczne zabytki miasta. Dzieci oglądały pocztówki Białegostoku, odnajdywały na nich miejsca i budynki znane im ze spacerów rodzinnych, układały puzzle przedstawiające najbardziej znane zabytki Białegostoku oraz utrwalały ich nazwy. Wśród omawianych, rozpoznawanych zabytków i miejsc były:

    Dzisiaj na zajęciach naszego koła poznaliśmy herb Białegostoku. Zobaczyliśmy jak symbol naszego miasta wyglądał we wcześniejszych latach i jak się zmianiał na przestrzeni lat. Dowiedzieiliśmy się, że we wcześniejszych latach na tarczy herbowej naszego miasta widniał: gryf, jeleń, a nawet żubr. Oglądając herb współczesny wyodrębniliśmy kolorystykę oraz elementy zawarte na tarczy herbowej. Z przygotowanych przez panią elementów każdy z uczestników miał „odtworzyć” wygląd herbu.

    Warto wiedzieć, że zanim w polskich domach pojawiła się choinka, królował dziad – snop zboża stawiany w kącie izby, a także podłaźniczka czyli gałązki lub czubek świerka, jodły podwieszane u sufitu. Oprócz porządków, przed zbliżającymi się świętami Bożego Narodzenia bardzo ważną czynnością było wykonywanie ozdób przez kobiety i dzieci. Do dawnych, tradycyjnych zdobień choinkowych należały: ciastka, pierniczki (wypiekane często w kształcie serc), orzechy, małe, czerwone jabłka tzw. rajskie jabłuszka, ozdoby z bibuły, kolorowych papierów, piórek, wydmuszek, słomy i źdźbeł traw czy kłosów zbóż. Przede wszystkim wykorzystywane było to, co pochodziło z pola, ogrodu, sadu lub lasu.

Strój ludowy na Podlasiu zawsze był prosty i elegancki. Szyty był z bawełnianych i lnianych tkanin. Tradycyjny strój podlaski znany był w trzech odmianach: włodawskiej, nadbużańskiej i radzyńskiej. Szczególny typ stroju noszono w powiecie bielskim oraz hajnowskim, czyli we wschodniej części Podlasia na Równinie Podlaskiej zamieszkałej w większości przez ludność białoruską.

Pewnego dnia litewski książę Gedymin udał się na polowanie. Tam upatrzył sobie pięknego jelenia, który zwinnie uciekał przed myśliwymi w głąb puszczy. Pogoń trwała do późnego wieczora. Za późno było na powrót, a do najbliższego zamku bardzo daleko. Książę postanowił spędzić noc w puszczy więc swoim towarzyszom polecił zbudować szałas. Podczas gdy strzelcy zajęli się przygotowywaniem miejsca odpoczynku i pożywienia książę Gedymin odpoczywał nad strumieniem, którego wody były zadziwiająco czyste. „Czysty, biały stok” - rzekł książę – można by nad nim zbudować dwór myśliwski, albo założyć wieś. Wola księcia została spełniona i w pobliżu owego strumienia powstał najpierw dwór, a później wieś o nazwie Biały Stok.

"Edukacja regionalna w przedszkolu ma znaczenie dla zrozumienia, przez dzieci w wieku przedszkolnym, związków między teraźniejszością, a przeszłością. Warunkuje również świadomość dzieci kim są, gdzie mieszkają i skąd pochodzą. Uczy szanowania otaczającego świata i miłości do MAŁEJ OJCZYZNY"

W związku ze zbliżającymi się świętami Wielkanocnymi dzieci na zajęciach koła regionalnego poznawały tradycje i zwyczaje związane z obchodami świąt. Wykonywaliśmy pisanki poprzez wycinanie elementów i naklejanie na kolorowy papier.

Dzieci na zajęciach koła regionalnego poznawały wyroby sztuki ludowej i techniki jej wykonywania. Samodzielnie wycinały serwetki z kolorowego papieru.